Mmmm. Ik heb gisteren gezondigd tegen een eigen regel: ‘Laat een blogpost even een nachtje bezinken voor je ‘m publiceert’. Dat deed ik dus gisteren niet, na het horen van dit interview met Leo Kouwenhoven bij Twee Dingen, Omroep MAX. Ik schreef een boos blogje en publiceerde ‘m tegen mijn gewoonte in meteen.
Na een nachtje slapen vind ik de post in de oorspronkelijke scherpe vorm geen constructieve bijdrage leveren aan de discussie over wetenschapsjournalistiek, dus hij is weer weg (jammer maar helaas voor de nieuwsgierigen die om 23.30u niet meer online waren ;)).

Wat niet wil zeggen dat ik geen moeite heb met de interviewvorm die hier gekozen is. Ik begrijp wel dat het moeilijk is om zo’n complex onderwerp naar een breed publiek te brengen, en dat de menselijke kant van het verhaal interessant is. Maar feit is ook dat Leo Kouwenhoven bewezen heeft dat hij dat heel goed aan kan. Daar is een vraag als “Houdt u van het Majoranadeeltje?” volgens mij echt niet voor nodig. De keuze was om het gesprek te doen ‘alsof we in de kroeg zijn’, maar het is de vraag of dat nou een goede basis is voor een interview over wetenschap. Het gevoel dat door die vorm bij mij beklijft is dat de interviewster geen enkele wezenlijke belangstelling voor het onderwerp heeft. Dat werkt wellicht in de kroeg, maar volgens mij niet op de radio.

Kortom, ik ben nog steeds van mening dat deze interviewvorm te ver is doorgeschoten. Maar dat geldt in alle eerlijkheid ook voor mijn oorspronkelijke blog.

Michel

Photo by Gemma Evans on Unsplash