Ik hoor bij de mensen die de opkomst van AI meer met zorg dan met enthousiasme bekijken. Ja natuurlijk, er zijn taken die AI veel beter kan dan mensen, en dat is handig. AI maakt vast minder dt-fouten dan ik. Er zijn schaduwkanten, zoals het energiegebruik en de totale vervuiling van informatie met eindeloze, lege content en propaganda. Maar ik heb een andere grote zorg: hoe bouw je als jonge professional gezag op?
In de loop der jaren heb ik een flink aantal jonge professionals in mijn vakgebied begeleid, vaak jonge adviseurs met strategisch talent. Regelmatig oreerde ik dat dan over de drie vormen van advisering die ik zie en de vraag hoe je die ontwikkelt.
Een beginnende adviseur start meestal met de gunfactor: je bent nieuw, fris, jong, aardig en hoewel we vinden dat je er nog weinig van weet luisteren we. Fijn in het begin, maar beperkt houdbaar: je moet er aardig voor gevonden worden en voor dat is niet altijd effectief. De tweede stap is vaak argumenten: je weet waar je het over hebt en kunt je standpunten beargumenteren. Het nadeel ervan is dat je meer met tegenwind te maken krijgt: ‘ja maar’. Argumenten lokken tegenargumenten uit. Zeker bij problemen waarbij niet iedereen een oplossing wil, loop je dan vast.
Als je dat een tijdje doet, ontwikkel je met vallen en opstaan gezag. Mensen luisteren naar je omdat je gezien wordt als een autoriteit in je vakgebied. Je geniet vertrouwen. Je weet op basis van je ervaring snel of iets een goed idee is of niet, ook als je dat rationeel vaak niet meteen kunt onderbouwen. Argumenten heb je vaak niet meer echt nodig. Ervaren professionals zullen dat gevoel herkennen: intuïtie is geslepen ervaring.
Als je als jonge professionals deze skills nog moeten ontwikkelen, dan zijn AI-tools zowel heel verleidelijk als heel gevaarlijk. De verleiding is dat je denkt dat je met AI sneller een veel beter stuk kan maken. Dat is zo, but at a price: je helpt je gunfactor om zeep. Want, pff, je hebt het niet zelf bedacht maar aan AI gevraagd. Ervaren professionals in jouw vak zien het meteen: het klopt wel, maar het voelt leeg. Een originele gedachte staat er niet in. Het maakt het ook niet echt leuk om je te coachen, want verder dan de prompt heb je er niet over nagedacht. Die gunfase is cruciaal: je hebt ‘m nodig om draaiuren te maken, te oefenen, fouten te maken, te leren.
In de fase waarin je gaat argumenteren is AI zo mogelijk nog gevaarlijker. Het zijn niet echt jouw argumenten dus ze overtuigen niet en met AI kunnen je tegenkrachten dat opeens net zo goed. En dan gaat de organisatie zich afvragen: “Als AI jouw werk kan, waar hebben we je dan nog voor nodig?¨
Gebruik je al jonge professional teveel AI-tools, dan ontneem je jezelf de kans om te groeien. Leren doe je in veel vakgebieden met hulp van meer ervaren mensen om je heen. Maak daar gebruik van en blijf met je vingers uit die honingpot.
Michel
PS: de tekst is van mij, het plaatje is wel van AI, op basis van de tekst. Een jonge professional is dus in de ogen van AI een blanke jonge man. Nog zo’n groot gevaar, helaas.